
Twee mensen worden
Hier werd ik twee mensen. Moeder en ik, we waren aan elkaar overgeleverd als natuurelementen.

Hier werd ik twee mensen. Moeder en ik, we waren aan elkaar overgeleverd als natuurelementen.

Spijtig voor die tijden dat ze niet worden gezien, gehoord, gevoeld, benoemd en beschreven. Door ons.

Mijn abuelos hebben alles aan Franco te danken. Zonder hem hadden ze niet eens kunnen lezen of schrijven.

Tonneke had behoefte aan leuke mensen, appte ze. ‘Ze hebben ons nodig, meisjes!’

De foto gaat op de socials, dat zegt hij tegen zijn verkleumde vrouw: ‘I’ll put it on the socials.’

Gek dat er dan een deksel op moet. Alsof we niet willen zien dat iets borrelt.

Soms staat hij achter een boom en staart naar de Dewaele-zusjes, die met poppenwagens gezinnetje spelen.

Langs de aangespoelde vis. Touw. Plastic. Over het harde zand. Het ruisen van alles.

Celia zei een keer dat ze haar neusschotje overhad voor een vriend als Jut.

Tom groet de receptioniste en wacht tot de eerste deur gesloten is voordat de volgende opengaat.

Het heet ‘De Gloeiende Man, En Wat Hij Volgens Mij Betekent Voor De Mensheid’.

De drie gebogen streepjes onderin het scherm, de regenboog – hij was verdwenen.

Haar weelderige landschap kietelt onder mijn handpalmen. Mijn aanraking is teder.